 |
| Zdzisław Walczak, "Gen. bryg. profesor Ludwig Rydygier",1997 r. |
 |
| Leon Wyczółkowski, Ludwik Rydygier i jego asystenci, 1897 |
Ludwik Rydygier urodził się 21 sierpnia 1850, w Dusocinie. Był jednym z najwybitniejszych ówczesnych polskich, a także
światowych chirurgów. Był dziekanem Wydziału Lekarskiego i przeciwnikiem równouprawnienia
kobiet w dostępie do zawodu lekarskiego. W roku 1897 zagłosował
przeciwko przyjmowaniu kobiet na Wydział Lekarski. Na własny koszt
zamieszczał w prasie ogłoszenia:
Precz z Polski z dziwolągiem kobiety lekarza!
W latach 1901/1902 był rektorem Uniwersytetu Lwowskiego. Wychował wielu
znakomitych chirurgów, przyszłych profesorów. W 1889 roku zorganizował
pierwszy w Polsce zjazd chirurgiczny. Zjazdy te w 1921 dały początek
Towarzystwu Chirurgów Polskich. Był wybitnym chirurgiem, odznaczył się jako świetny operator, inicjator
nowych metod, utalentowany organizator. Niektóre wprowadzone przez
niego metody operowania żołądka, raka odbytnicy, amputacji,
kardiochirurgii, ortopedii, chirurgii plastycznej, urologii – są
stosowane do dziś. W czasie I wojny światowej kierował szpitalem wojskowym w Brnie.
Po zakończeniu wojny powrócił do Lwowa. Walczył w jego obronie z
Ukraińcami w listopadzie 1918. W trakcie walk o Lwów włączył się w
tworzenie służb medyczno-sanitarnych Wojska Polskiego. Został do niego
przyjęty w stopniu generała podporucznika. W 1920 rozpoczął
organizowanie szpitali wojskowych. Był szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Pomorze”. Konsultant i naczelny chirurg Dowództwa „Wschód”. W 1920 zweryfikowany jako generał brygady. Zmarł nagle, 25 czerwca 1920 roku. Został pochowany początkowo na cmentarzu Łyczakowskim; szczątki przeniesiono później do kwatery dowódców na Cmentarzu Obrońców Lwowa.
